در بیست سال اخیر، سریالهای تورکیهای در سطح دنیا به شهرت و اعتبار فراوانی دست یافتهاند. عوامل بسیاری را میتوان از دلایل این کسب اعتبار قلمداد کرد که به قطع و یقین میراث مکتوب فرهنگی و تاریخی بسیار غنی امپراتوری عثمانی و همسانی و همپوشانی این فرهنگ در دامنهی جغرافیایی بسیار وسیع، از اروپا تا چین و از شمال روسیه تا شمال آفریقا عمدهترین آنهاست. این سریالها اغلب حول و حوش موضوعاتی چون درگیریهای طبقاتی، عشق و عاطفه و ارزشهای والای اجتماعی دور میزنند و با بیانی هنری و غیرمستقیم چنانکه اورهان پاموک در کتاب استانبول اشاره میکند، مقصود خود را بیان میکنند. یکی از زیباترین این سریالها، سریال الوداع رومائلی است که در دو فصل بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ از شبکهی ATV تورکیه پخش شده و اکنون در پلتفرمهایی چون یوتیوب در دسترس همگان است.
از دلایل محبوبیت این سریال میتوان به این عوامل اشاره کرد: صمیمیت در بنیان خانواده؛ المانهای فرهنگی مخصوص مناطق بالکان از جمله لهجهی خاص تورکی آن؛ فضای تاریخی آن و تلفیق زیبای درام و کمدی.
این سریال به زیبایی هر چه تمامتر و با تمرکز به زندگی روزمرهی یک شیرفروش روستایی به نام رامیز (با بازیگری عالی اردال اؤزیاغجیلار) به بررسی علل عقبنشینی امپراتوری عثمانی از ناحیهی بالکان (مقدونیه، بوسنی و هرزگوین، آلبانی، صربستان و کرواسی) میپردازد.
کسانی که به صنعت سینما و تاریخ امپراتوری عثمانی علاقهمند هستند و یا کنجکاو مقایسهی لهجهی تورکی بالکان با لهجههای تورکی خودمان میباشند میتوانند از مشاهدهی این سریال کم نقص و بازیگری فوقالعادهی بازیگرانش لذت ببرند. دیدن این سریال برای من به شخصه، به عنوان کسی که دوران کودکیاش را در روستای زادگاهم در تیرکرت فریدن اصفهان گذرانده و شاهد دعواها و کشمکشها، سرگرمیها و شیطنتها و سادگی و صمیمیت مواج در فرهنگ روستایی بوده، تجدید خاطرهای بسیار ارزشمند بود.
پانوشت
اشاره به این حقیقت خالی از لطف نیست که حوادث این سریال برداشتی بوده از کتاب خاطرات حسن تحسین اوزر Hasan Tahsin Uzer در سال ۱۸۹۷ و در حالیکه فقط ۱۹ سال داشته، در اثنای اولین ماموریتش به عنوان مامور املاک که از طرف حکومت عثمانی به قصبهی پروسچان (پورسیچان) از توابع مناستر واقع در مقدونیه و تحت ادارهی سلانیکا (واقع در یونان امروزی) گسیل شده است. او از بروکراتهای آلبانی تبار امپراتوری عثمانی است (زادهی سلانیکا ۱۸۷۸ وفات در استانبول ۱۹۳۹ مدفون در قبرستان زینجیرلی قویو) که بعدها به والیگری ولایات آیدین، شام (سوریه)، وان و ارضروم رسیده است.
اورهان پاموک میگوید هیچگاه با انگشت اشاره قبری را به دیگری نشان نده و عین این باور را ما در فریدن هم داریم. اشارهی مستقیم و نسنجیده به خوبیها تاثیر نامناسب و به بدیها تاثیر بسیار منفیتری دارد.
دیدگاهتان را بنویسید