منبع: The Gurdian
۳۰ اکتبر ۲۰۲۵
چه اتفاقی میافتد وقتی پوپولیستهای راست افراطی را مسئول امور قرار میدهید؟ آیا آنها که به مسئولیتهای وزارتخانهای متعهد شدهاند، میتوانند راهحلهای رادیکالی را که اغلب موعظه میکنند، ارائه دهند؟ یا اینکه دیر یا زود، در مواجهه با دوراهیهای سیاستگذاری پیچیده، در نهایت خودشان را نابود میکنند و آشفتگی بزرگتری پشت سر میگذارند؟
این سؤالی است که رأیدهندگان هلندی باید روز چهارشنبه پس از یک تجربه پرتلاطم دو ساله، که در آن حزب آزادی (PVV) راست افراطی گرت ویلدرز برای اولین بار در یک ائتلاف راستگرا برای اداره هلند وارد شد، در نظر میگرفتند.
در زمانی که احزاب پوپولیست در بخش زیادی از اروپا، از جمله فرانسه، آلمان و بریتانیا، برای کسب قدرت تلاش میکنند، اما ممکن است در مجارستان به محدودیتهای خود رسیده باشند، انتخابات عمومی هلند میتواند یک شاخص برای اروپا به طور کلی باشد.
ممکن است ماهها مذاکره طول بکشد تا شکل دقیق ائتلاف حاکم چندحزبی بعدی مشخص شود. اما نظرسنجیهای خروجی حاکی از ناامیدی راست افراطی بود، به طوری که حزب میانهرو D66 در مسیر کسب دستاوردهای بزرگ قرار داشت و احتمالاً رهبری تشکیل دولت بعدی را بر عهده میگیرد. احزاب جریان اصلی در طول کمپین متعهد شدند که به هر حال ویلدرز را از دولت کنار بگذارند – امتیاز نهایی PVV هر چه باشد.
این بدان معنا نیست که روایتهای راست افراطی مبنی بر «هلند پر شده است» نامطلوب هستند. همانطور که کاس مود، یک دانشمند علوم سیاسی هلندی که متخصص در افراطگرایی سیاسی است، در گاردین اشاره کرد، تهدید دیوار آتش در اطراف ویلدرز ناشی از انزجار از ایدئولوژی او نبود، بلکه ناشی از عصبانیت از ژستهای «نابالغ» او و خروج از دولت پس از ۱۱ ماه بود. این همان چیزی است که انتخابات عمومی این هفته را رقم زد.
علاوه بر این، با به راست چرخیدن مرکز سیاسی، مضامین ضد مهاجرتی او با شور و اشتیاق پذیرفته شد. حتی سیاستمداران چپ نیز در طول کمپین، مقصر جلوه دادن پناهندگان را تکرار کردند. جای تعجب نیست که ترس در جوامع مهاجر و اقلیت وجود دارد، همانطور که آشیفا کسام گزارش داد.
«در بیرون، فریاد زدن»
با این حال، در مورد مسائلی که رأیدهندگان گفتند برایشان مهمتر است: مسکن، مراقبتهای بهداشتی و سیستم پناهندگی، تجربه حاکمیت راست افراطی، به طور عینی، یک شکست تمام عیار بود. PVV چیزی برای نشان دادن ندارد.
آرمیدا ون رای، پژوهشگر ارشد در اندیشکده مرکز اصلاحات اروپا، میگوید: «ائتلاف لیبرال-پوپولیست-راست افراطی در رسیدگی به هیچیک از این چالشها موفق نبود، و در برخی موارد آنها را تشدید کرد.»
خشم (از جمله در میان رأیدهندگان جوانتر) در مورد کمبود مسکن ملی به ویلدرز کمک کرد تا در انتخابات گذشته در سال ۲۰۲۳ یک پیروزی بزرگ کسب کند. دو سال بعد، بحران حل نشده است، به طوری که بیش از ۸۰,۰۰۰ نفر به خانه نیاز دارند. این موضوع صرفاً به چماق بزرگتری تبدیل شده است که با آن پناهجویان، که به سادگی متهم به سبقت گرفتن از لیستهای انتظار هستند، کتک میخورند.
کون ووسن، مورخ سیاسی و نویسنده کتاب «قدرت پوپولیسم: گرت ویلدرز و حزب آزادی در هلند»، میگوید: «ائتلاف هیچ کاری برای رسیدگی به بحران مسکن انجام نداد؛ هیچ قانون، اصلاح یا دستاورد جدید دیگری وجود ندارد که بتوان در مورد آن صحبت کرد. شما میتوانید سریعتر از محدودیت سرعت ۱۰۰ کیلومتر در ساعت در یک قطعه کوتاه از بزرگراه در پُلدرها (زمینهای احیاشده) رانندگی کنید. این تنها چیزی است که میتوانم به یاد بیاورم که آنها ارائه دادند.»
ووسن معتقد است که ویلدرز آتشینمزاج برای حکومتداری نامناسب است. اگرچه او به مدت ۲۰ سال یک نیروی فعال در سیاست هلند بوده است، اما منطقه راحتی او «در بیرون فریاد زدن» است.
«او فاقد سازمان است، زیرا سازمانی نمیخواهد. او انتصابات وزیران ضعیفی داشت زیرا به هیچکس اعتماد ندارد – مجبور بود به دنبال وفاداران حزبی بگردد، اما آنها آماتورهایی بودند، بدون هیچ مهارت یا تجربهای.»
هلند قدیمی خستهکننده را با یک دولت باثبات به ما بدهید
بنابراین پس از چنین شکست بزرگی، آیا رأیدهندگان به این نتیجه میرسند که ایدئولوگهای پوپولیست نمیتوانند مشکلات آنها را حل کنند؟
از نظر مود، این سؤال تأثیر گستردهتری را که ویلدرز ایجاد کرده است، نادیده میگیرد. او برای صفحات نظر گاردین نوشت: «نتیجه نهایی هرچه باشد، یک چیز از قبل مشخص است. با وجود شکست آشکار راست افراطی در اداره هلند، جاذبه مغناطیسی خود را در کشور حفظ میکند.»
او این تسلط ایدهها را به رسانهای نسبت داد که «گروگان» راست افراطی شده است، و به طبقه سیاسی که بیش از حد مایل به «عادیسازی» برنامه پوپولیستی هستند. و همانطور که هدر استوارت در گزارشی درباره پوپولیستهایی که اقتصادها را در سطح جهان به هم میریزند، اشاره کرد، شکستها همیشه در صندوق رأی مجازات نمیشوند.
با این حال، پیش از انتخابات روز چهارشنبه، نظرسنجان متوجه اشتیاق برای بازگشت به سیاستهای باثبات و میانهرو شدند. ووسن میگوید: «این را زیاد میشنوید. هلند قدیمی خستهکننده را با یک دولت باثبات به ما برگردانید. افراد باثباتی را به ما بدهید که بتوانند کارها را انجام دهند.» حتی هنری بونتنبال، رهبر دموکرات مسیحی، «خستهکننده» بودن را شعار فروش خود در کمپین قرار داد.
اعتماد از بین رفته
در عین حال، شکستهای ویلدرز، اینک مورد بهرهبرداری توسط احزاب راست افراطیِ مقلدِ جدیدتر قرار میگیرد تا وعده دهند که با سازماندهی بهتر، میتوانند به اهداف PVV دست یابند.
شاید شومتر از این، بسیاری از طرفداران ویلدرز، تقصیر را نه به گردن بیکفایتی، بلکه به گردن دشمنان او میاندازند. ووسن میگوید: «در میان حامیان اصلی او این باور گسترده است که او توسط دادگاهها، توسط قضات چپگرا، توسط دولت پنهان یا هر کس دیگری مسدود شده است. این بازی مقصرتراشی بسیار ترامپی است.»
کنار گذاشتن او از ائتلافهای آینده نیز میتواند توسط PVV به عنوان طرد اراده عمومی، ابزاری برای فرسایش بیشتر اعتماد به دموکراسی، مورد استفاده قرار گیرد.
ووسن میگوید که تجربه ویلدرز آسیب ماندگاری وارد کرده است. «هلند همیشه یک جامعه با اعتماد بالا بود و سیاست ما این را منعکس میکرد. اما دو سال گذشته اعتماد زیادی را از بین برد. وقتی مردم به راست افراطی نگاه میکنند، بله، میبینند که شکست خورده است، اما این باعث شده که آنها احساس نارضایتی بیشتری از سیستم داشته باشند.»
«قبلاً شنیدن احساسات ضد نهادی در هلند نادر بود. اما اکنون رایج است. پایههای دموکراسی زیر سؤال میرود. این بسیار نگرانکننده است.»
دیدگاهتان را بنویسید