دسته: دسته‌بندی نشده

اکتای براهنی، کارگردان این فیلم، در صفحه شخصی خود اعلام کرد: «پخش “پیرپسر” از ساعت سه بعد از ظهر امروز (شنبه) به دستور رئیس ساترا متوقف شده است و تلاش‌ها برای ادامه پخش تاکنون بی‌نتیجه مانده است… انگار می‌خواهند حال سازندگان فیلم را بگیرند»

به گزارش خبرگزاری پانا، عباس طاهری، معاون کاربران و تنظیم‌گری اجتماعی ساترا، می‌گوید: «فیلم پیرپسر مجوز اکران آنلاین از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نداشته و با دستور قوه قضاییه جلوی پخش آن گرفته شده است. ساترا تنها مجری ابلاغ حکم به سکوهای نمایش آنلاین بوده است.»

فیلم‌‌نت در اطلاعیه‌ای بیان داشت: «باوجود استقبال بی‌سابقه شما از اکران آنلاین فیلم  «پیر پسر» و حمایت از انتشار قانونی فیلم‌های سینمای ایرانی، متاسفانه روند اکران آنلاین این اثر با چالش‌هایی همراه شد و تا اطلاع ثانوی نمایش این اثر در فیلم‌نت متوقف شده است.مدیران پلتفرم فیلم‌نت در تلاشند تا هر چه زودتر این مشکل را مرتفع کرده و این اثر پرافتخار و محبوب را به چرخه اکران برگرداند.»

فیلم «پیرپسر» به نویسندگی و کارگردانی اوکتای براهنی پس از انتشار در  پلتفرم‌ نمایش خانگی فیلم‌نت، با استقبال کاربران مواجه شده بود.

نویسنده: اندرو لِیتهَم (Andrew Latham)
منبع: آسیا تایمز (Asia Times)
۳۰ اکتوبر ۲۰۲۵
⸻———-

زمانیکه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، در روز پنجشنبه، ۳۰ اکتوبر، با شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، دیدار کند، در برابر خود صرفاً یک رهبر عادیِ کشور رقیب نخواهد داشت؛ بلکه روبروی نمایندهٔ اصلی «تهدید شتاب‌دهنده» ایالات متحده خواهد نشست.

در اصطلاح نظامی پنتاگون، چین روزبه‌روز بیشتر به‌عنوان یک «چالش فزاینده» یا «تهدید فزاینده» توصیف می‌شود؛ مفهومی که به قدرت بزرگی اشاره دارد که در برابر آن، کشوری مانند امریکا توان، استراتژی و منابع خود را در تمام عرصه‌های قدرت ملی می‌سنجد و تنظیم می‌کند.

این اصطلاح از آغاز قرن بیست‌ویکم در محافل نظامی و دانشگاهی رواج یافته است. کاربرد رسمی آن در واشنگتن برای توصیف چین، دست‌کم به سال ۲۰۲۰ برمی‌گردد؛ زمانی‌که مارک اسپر، وزیر دفاع وقتِ ترامپ، در سخنرانی‌ای در هونولولو، چین را «تهدید فزاینده» خواند.

اما معنای واقعی این اصطلاح چیست؟

زمانی یک کشور به‌عنوان تهدید فزاینده شناخته می‌شود که در حال صعود بوده و در عین حال به سطحی نزدیک به قدرت برتر جهانی رسیده باشد؛ به‌گونه‌ای که توانایی‌ها و جاه‌طلبی‌های آن مستقیماً جایگاه جهانی کشور مسلط را به چالش بکشد. تهدید فزاینده صرفاً در پی رسیدن نیست، بلکه ضرب‌آهنگ رقابت را خود تعیین می‌کند.

وزیر دفاع بعدی امریکا، لوید آستین سوم، نیز در دورهٔ حکومت بایدن از همین تعبیر استفاده کرد و توضیح داد: «این بدان معناست که چین یگانه کشوری است که می‌تواند در ابعاد اقتصادی، تخنیکی، سیاسی و نظامی چالشی نظام‌مند در برابر ایالات متحده ایجاد کند.»

این تعبیر صرفاً شعار نیست. وقتی واشنگتن چین را چنین تعریف می‌کند، در واقع تمام ساختار دفاعی و صنعتی خود را بر محور این پرسش می‌چرخاند که: چگونه می‌توان از پکن جلو زد یا دست‌کم عقب نماند؟

زمانیکه دولت امریکا یک کشور را «تهدید فزاینده» می‌نامد، در حقیقت به فرماندهان نظامی و شرکای صنعتی‌اش یک معیار تازه می‌دهد تا بر اساس آن، هر دلار هزینه، هر سرباز و هر ساعت آموزش را بسنجند.

تمرکز بر یک دشمن؛ خطر غفلت از دیگران

تمرکز بیش از حد بر یک رقیب، خطرناک است؛ زیرا دشمنان بالقوهٔ دیگری نیز وجود دارند. مفهوم «چالش فزاینده» نباید به این معنا تعبیر شود که چین تنها رقیب امریکا است. هنوز کشورهایی چون روسیه، ایران، کوریای شمالی و گروه‌های تندرو کوچک‌تر، تهدیدهایی جدی‌اند که می‌توانند با یا بدون مشارکت چین، برای واشنگتن دردسر بیافرینند.

خطر آن است که با تعیین چین به‌عنوان تنها تهدید فزاینده، امریکا در برابر دیگر چالش‌ها کور شود. هدفِ یک رهبر امریکایی نباید صرفاً آمادگی برای جنگ احتمالی با چین باشد، بلکه باید آمادگی برای هر بحران غیرمنتظره‌ای را نیز در هر نقطهٔ جهان حفظ کند.

چالش دوم در این مسیر، تمایل به قربانی‌کردن حال به‌خاطر آینده است. مثلاً اگر نیروی دریایی امریکا در پی ساخت کشتی هایی برای سال ۲۰۳۵ باشد تا از چین جلو بزند، اما نتواند بحران سال ۲۰۲۵ را مهار کند، هدف اصلی زیر سؤال می‌رود.
در نتیجه، امریکا باید میان سرمایه‌گذاری بلندمدت برای رقابت با چین و حفظ توان بازدارندگی کنونی تعادل برقرار کند — کاری که گفتنش آسان، اما انجامش دشوار است.

آیا چین از امریکا پیشی گرفته است؟

برخی تحلیلگران باور دارند که تهدید شتاب‌دهندهٔ امریکا هم‌اکنون از آن پیش افتاده است. امریکا در ظرفیت صنعتی دفاعی — به‌ویژه در تولید سریع کشتی‌ها، راکت‌ها و تجهیزات نظامی — از چین عقب مانده است. چین اکنون کشتی های جنگی را با سرعتی می‌سازد که از دهه‌ها پیش در امریکا دیده نشده بود. صنایع چینی قادرند طرح‌های تازه را به‌سرعت عملی و در شرایط بحرانی، تولیدات خود را چند برابر کنند.

در مقابل، کارخانه‌های امریکایی با کمبود نیروی کار، زیرساخت‌های فرسوده و روند بسیار کند خرید و تولید نظامی مواجه‌اند. اگر امریکا می‌خواهد در آینده با تجهیزات پیشرفته‌تر بر چین پیشی گیرد، باید بتواند ظرفیت تولیدی خود را با سرعتی بالا ببرد تا بازدارندگی لازم را ایجاد کند — زیرا بازدارندگی از دروازهٔ کارخانه آغاز می‌شود، نه میدان نبرد.

رقابتی بر محور سرعت، نه اندازه

مواجهه با چین به‌عنوان تهدید فزاینده مستلزم آن است که امریکا نوع رقابت را درست درک کند. این رقابت تنها جنگ کشتی ها و راکت‌ها نیست، بلکه رقابت در سرعت نوآوری، هوشمندی تولید و انعطاف در میدان جهانی است. برای پیشی‌گرفتن از چین، امریکا باید پایه‌های اقتصادی و صنعتی خود را دوباره با استراتژی دفاعی‌اش پیوند دهد و ظرفیت تولیدی‌ای را بازسازی کند که زمانی آن را به «زرادخانهٔ دموکراسی» مشهور ساخته بود. اما این کار برای نظام‌های دموکراتیک دشوارتر است؛ زیرا چرخه‌های سیاسی کوتاه‌مدت، محدودیت‌های مالی و تردید عمومی نسبت به نظامی‌سازی، معمولاً بسیج منابع ملی را کند می‌سازد.

چالش دیگر، گذار از فولاد به داده است. زرادخانهٔ آینده تنها با کشتی و توپ تعریف نمی‌شود، بلکه با اطلاعات، طراحی و تصمیم‌گیری سریع شکل می‌گیرد. در همین عرصه نیز چین در حال پیشروی است. براساس گزارشی از بنیاد نوآوری و فناوری اطلاعات در واشنگتن (ITIF) در ماه سپتامبر، چین در اکثریت حوزه‌های حیاتی فناوری، به‌طور چشمگیری از ایالات متحده پیشی گرفته است.

بنابراین، امریکا برای پیشی‌گرفتن از تهدید فزایندهٔ خود، نباید در پی تطبیق ناو به ناو یا سیستم به سیستم با چین باشد؛
برتری واقعی در سرعت واکنش نهفته است — در توانایی اندیشیدن سریع‌تر، تولید بیشتر و حرکت هوشمندانه‌تر از رقیب.

حق مقاومت و چند پرسش | رضا نساجی

یکی از بهانه‌های پوتین برای توجیه حمله به اوکراین، مقابله با گرایشات نازی در ناسیونالیست‌های اوکراینی بود؛ اما او پاسخ نمی‌داد که نازی‌هایی چون گردان آزوف در خاک کشور خودشان چه دخلی به روسیه دارند. در واقع، آزوف برای کشور همسایه‌‌ای مثل روسیه همان‌قدر تهدید بود که برای جزایر سلیمان در اقیانوسیه. (بگذریم از اینکه شبه‌نظامیان طرفدار پوتین، که نامشان از ریشارد واگنر، آهنگساز مورد علاقه‌ی هیتلر اخذ شده، خود در شیفتگی به نازیسم دستکمی از آزوف نداشتند.)
علیرغم مهملات روس‌گرایان و بهانه‌های پوتین برای اشغالگری، حق تمام اوکراینی‌هاست که از سرزمین خودشان مقابل بیگانه دفاع کنند؛ فارغ از اینکه عقیده‌شان جه باشد. بنابراین، گردان آزوف هم در جنگ با روسیه ذی‌حق است، هر چقدر که عقایدش مزخرف باشد. (البته بدیهی است که نمی‌توان از معیارهای عملی حقوق بشر کوتاه آمد.)

با گذشت چند دهه، طبیعی است که افکار عمومی جهان همچنان حق مبارزه‌ی مسلحانه‌ی نهضت مقاومت فرانسه (RIF)، حزب کمونیست‌ آلمان (KPD)، پارتیزان‌های مارکسیست و آنارشیست مقاومت ایتالیا (Resistenza italiana)، پارتیزان‌های کمونیست یوگوسلاوی (National Liberation Army)، مقاومت کمونیست یونان (EAM-ELAS) و… مقابل نازی‌های آلمان و فاشیست‌های ایتالیا، و نیز چریک‌های کمونیست جنبش استقلال کره (Korean independence movement) و حزب کمونیست چین (CCN) در مقاومت مقابل امپریالیسم ژاپن در جنگ جهانی دوم را تایید کند؛ همچنان‌که حق مقاومت مسلحانه‌ی جبهه‌ی آزادیبخش الجزایر (FLN) مقابل استعمارگران فرانسه و ویت‌کنگ‌ها مقابل ارتش آمریکایی محفوظ بود. حتی حق مجاهدین مسلمان افغانستان در مقابل ارتش سرخ شوروی (هرچند این مقاومت با حمایت تسلیحاتی و اطلاعاتی آمریکا، بریتانیا و پاکستان بود.)
گمان نمی‌کنم توضیح بیشتری لازم باشد تا بدانیم که حماس و حهاد اسلامی در دفاع از غزه مقابل اشغالگری اسرائیل ذی‌حق هستند؛ فارغ از اینکه عقاید مذهبی‌شان چیست و نظر ما درباره‌ی ان عقاید چه. (تاکید بر معیارهای حقوق بشر هم گفتن ندارد.)

اما پرسش‌هایی برای ناظران باقی می‌مانند:
پرسش از محبوبیت یا عدم محبوبیت حماس و جهاد اسلامی در نوار غزه (و کرانه‌ی باختری)؛
پرسش از چرایی محدودیت انتخاب مردم غزه برای واگذاری امر اداره‌ی امور داخلی و مقاومت مقابل تهاجم خارجی به حماس؛
پرسش از نقش اسرائیل در تشکیل و برجسته شدن اسلامگرایان حماس مقابل گروه سکولار و چپ‌گرای فتح؛
پرسش از چرایی اقدامات اسرائیل برای حذف و حبس مادام‌العمر رهبران محبوب و رادیکال چپ سکولار فتح که آلترناتیو سازشکاری محمود عباس و نیز رادیکالیسم اسلامی حماس بودند و هستند؛
و… .

اما تردیدی نیست که اسرائیل خود حماس را به وجود آورد؛ خود آن را به رادیکال‌ترین گروه فلسطینی بدل کرد؛ خود آن را به محبوب‌ترین گروه فلسطینی (برنده‌ی ۴۴.۴۵ درصد آرای انتخابات پارلمانی ۲۰۰۶ فلسطین، که حماس را به تشکیل دولت و پست نخست‌وزیری هدایت کرد) مبدل ساخت؛ خود مانع از شکل‌گیری آلترناتیو برای حماس شد (از جمله با ممانعت از برگزاری دوره‌ی بعد انتخابات پارلمانی و نیز سنگ‌اندازی در کار تشکیلات خودگردان برای تشکیل دولت مستقل فلسطین)؛ خود آن را به تنها گزینه‌ی مردم تحت محاصره‌ی غزه بدل کرد؛ خود مقاومت مسلحانه را به تنها استراتژی پیش روی مردم غزه تبدیل کرد؛ و خود عملیات گروگانگیری مسلحانه را به تنها تاکتیک پیش روی حماس برای بر هم زدن تعادل نامتعادل قوا مبدل نمود.

همچنان‌که بریتانیا و آمریکا با برساختن بن‌لادن و مجاهدین مسلمان افغان مقابل شوروی در جنگ بوسنی و جنگ افغانستان، ریشه‌های القاعده و طالبان را به وجود آوردند، این اسرائیل بود که در مقابل ملی‌گرایی عرب و چپ‌گرایی سکولار غالب در مقاومت فلسطین، باد اسلام‌گرایی را کاشت و توفان برداشت کرد.
باری، اگر گفت‌‌وگو میان چپ سکولار فلسطینی و یهودی ممکن نبود و نیست، اسلحه میان بنیادگرایان مسلمان فلسطینی و یهودی اسرائیل داوری خواهد کرد. چه جای گله، برای یهودیان رادیکالی که اسحاق رابین را بابت سازش با اعراب ترور کردند و مسلمانان رادیکالی که انور سادات را بابت سازش با اسرائیل ترور کردند؟

حق مقاومت و چند پرسش | عظیم حسن زاده

مسئله اصلی در تحلیل‌های درخشانی نظیر این تحلیل از رضا نساجی از وضعیت فلسطین و غزه و به تبع آن آشفتگی در موضع گیری چپ، غلبه نگاه چپ تحلیلی (ساختاری) بر چپ غربی (قاره ای) است. در این دست نوشته ها و تحلیل ها سوژه زدایی از فرایند مقاومت، اتفاقا به همدستی ناخواسته ی مقاومان در بازتولید فرایند ستم منتهی می‌شود، امکان های مقاومت تماما به پویایی فرایندهایی منتقل می‌شود که تقریبا به تمامی در مواجهه با پرسش های اخلاقی شکننده اند و از همه مهمتر از رنج های بدنمند سوژه های مقاومت هم غافل اند و حتی مجبور می‌شوند به نام امری قدسی، بصورت فاجعه باری به متافیزیکال کردن رنج های معمول و کاملا قابل پرهیز هم اکنونی انسانی پناه ببرند (لازم به تاکید نیست که همه اینها لزوما ربطی به متن نساجی ندارد و نوشته او بهانه‌ای است برای اشاراتی به یک زخم نه چندان قدیمی که این روزها دوباره از دشواری فلسطین و تراژدی غزه سر بر آورده است).

همچنانکه در نوشته نساجی هم مشهود است، روایت مقاومت در فلسطین بجای خوانش تعاملی (اینترکشنال) و حفظ عاملیت و سهم سوژه مقاومت در فرایند ستم _ مقاومت، آنها نیروی بی‌شکلی تصور شده‌اند که تماما توسط نیروی سرکوب متعین می‌گردند. نیازی به گفتن نیست که این رویکرد آلتوسری چه تبعات وحشتناکی برای سوژه به مثابه یک موجود گوشت و پوست و استخواندار دارد که در روایت های تحلیلی به مثابه جزئی از ضرورت پویایی (داینانیزم) به پسِ روایت رانده می‌شود؛ و باعث می‌شود در مواجهه با کلیت ملتهب شده هم اکنونی غزه مدام به تاریخِ ستم ارجاع بدهد. چرا که قادر به، به چنگ در آوردن هم اکنونیت و سهم سوژه مقاومت در خلق هم اکنونیت نیست و فاجعه بارتر اینکه می‌خواهد هم اکنونیت را هم جامه تاریخ بپوشاند، بی آنکه اندیشه کند همین اکنونیتْ محل وقوع مقاومت می‌تواند باشد و باید بتواند امکان‌های مقاومت را در اکنونیت با انقطاع از تاریخی که ظاهرا فرار از آن ممکن نیست، آشکار کند.

در این لحظه تاریخی یک اندیشه‌ورز چپ، اتفاقا باید تاریخ را نه از چشم ستمگر و عاملیت او که باید از شانه‌های ستمدیده روایت کند که هم حامل تمام ستم های ستمگر و هم حامل امکان های مقاومت ستمدیده در گذشته و اکنون باشد که این رویکرد تحلیلی آنها را، یعنی دقیقا تنها امکان خروج از چرخه‌ی ستم را برای سوژه مقاومت پنهان ساخته است. با این رویکرد است که نقد سوژه مقاومت به معنای قرار گرفتن در جبهه ستمگر نمی شود و هم قادر می‌شود به خیل عظیمی از سوالات ناظران پاسخگو باشد و خیلی مطالب دیگر که متاسفانه آنقدر بلا بر سرمان ريخته اند که فرصت پرداخت نداریم و تنها به لیست کردن عنوان ها می پردازیم تا شاید روزی برگردیم همه را با هم بخوانیم.

(* حسن‌زاده عنوان نوشته‌اش را از نوشته رضا نساجی اخذ کرده است. چرا که این نوشته نه در برابر آن که در ادامه آن قابل فهم است.)